Marine Life and Nature…
Hi Jan… Just a wave of welcome…. Here is the crawsnest/nl. It’s all yours…
Welcome to WordPress. This is your first post. Edit or delete it, then start blogging!
LEIDEN - De helft van alle aan de Nederlandse kust aangespoelde bruinvissen en andere walvisachtigen is gedood door een vissersnet. Toch groeit de bruinvissen- en walvissenpopulatie in de Noordzee.
Dat is niet zozeer een teken dat het goed gaat met de zee, maar eerder het tegenovergestelde.
Het aantal aan de Noordzeekust aangespoelde bruinvissen groeit explosief. Dit jaar zijn er al 346 waarnemingen geregistreerd. Vorige week nog werd een bruinvis op het Terschellinger strand aangetroffen, twee weken geleden was het op Ameland raak.
De zeezoogdieren kunnen in de buurt van de Shetlandeilanden, bij Schotland, niet meer genoeg te eten vinden en gaan dat noodgedwongen elders zoeken. In de Noordzee zwemmen ze de ‘staandwantvisnetten’ in, die steeds meer gebruikt worden omdat de vissers daarmee hun brandstofkosten kunnen beperken.
Dit zijn de eerste conclusies van een onderzoek naar de explosieve toename van walvisstrandingen op de Nederlandse kust. De resultaten zijn vrijdag bekend gemaakt tijdens een symposium in natuurhistorisch museum Naturalis in Leiden
http://www.leeuwardercourant.nl/nieuws/regio/article970816.ece
SCHEVENINGEN – De groep Nederlandse staandwantvissers wil graag duidelijk hebben, dat zij niet de oorzaak is van het toenemend aantal strandingen van dode bruinvissen.
Wat is de oorzaak van het aanspoelen van gewonde en/of dode bruinvissen op de Nederlandse kust? Onderzoek kan nog steeds geen uitsluitsel geven. Een bioloog van Naturalis in Leiden is al eens een reisje met een staandwantbootje mee geweest en moet tot de conclusie komen dat bijvangst van zeezoogdieren in de kleinschalige staandwantvisserij niet of nauwelijks voorkomt.
Aanvankelijk opperden enkele wetenschappers dat de toename van staandwant onder de Nederlandse kust een bedreiging is voor walvissen en bruinvissen. De netten zouden er de oorzaak van zijn dat bruinvissen verstrikt raken, verdrinken en uiteindelijk op strand aanspoelen. In verschillende media verschenen artikelen waarin de staandwantvisserij de zwarte Piet kreeg toegespeeld.
Op vrijdag 13 oktober zal er in IJmuiden een gesprek plaatsvinden tussen enkele biologen en staandwantvissers, waarin laatstgenoemden hun bedrijfsactiviteit zullen toelichten. De wetenschappers hopen dan een beter beeld te krijgen van de kleinschalige staandwantvisserij, die doorgaans in de kustwateren binnen de tien mijl op tong plaatsvindt.
Voor wat betreft de bijvangst aan bruinvissen in het Nederlandse zeegebied noemt Cramer de volgende feiten: ,,Ik heb in dertig jaar nog nooit met tongennetjes een bruinvis gevangen in het Nederlandse zeegebied. Mijn collega Jongejan van de IJM 369 vist al meer dan twintig jaar gedurende het seizoen bijna dagelijks op tong en kabeljauw. In die periode heeft hij slechts eenmaal een dode bruinvis in zijn netten aangetroffen.
Iede de Vries van de HD 96 vist al veertig jaar en heeft in zijn loopbaan slechts enkele bruinvissen in sleepnetten gevangen, echter nooit in staand want.” Deense collega’s die decennia lang op kabeljauw visten in het Nederlandse zeegebied erkennen de genoemde problemen in het noordelijke en noordoostelijke deel van de Noordzee. Voor de Nederlandse kust en zuidelijker melden zij echter géén of een te verwaarlozen bijvangst aan bruinvissen.
Bron : Visserijnieuws.nl
REYKJAVIK (ANP) - IJsland heeft dinsdag besloten de commerciële walvisvaart te hervatten na een onderbreking van twintig jaar. Reykjavik negeert daarmee een internationaal moratorium. IJsland wil tot augustus 2007 dertig dwergvinvissen en negen vinvissen vangen. Dat heeft het IJslandse ministerie van Visserij bekendgemaakt. Tot nu toe deed alleen Noorwegen aan commerciële walvisvaart.
| Datum: 10 oktober 2006 |
| Afgelopen zondag werd een zogenaamd kortsnuitzeepaardje gevonden op het strand bij paal 15 op Texel en naar Ecomare gebracht. Zeepaardjes zijn zeldzaam in de Nederlandse Noordzee. Hier komen twee soorten voor: het klein of langsnuitzeepaardje (Hippocampus ramulosus) en het kortsnuitzeepaardje (Hippocampus hippocampus). Het zondag gevonden 10 cm lange kortsnuitzeepaardje wordt opgenomen in de collectie van Ecomare.
Zeepaardjes behoren tot de meest ‘geëmancipeerde’ vissoorten ter wereld. Het vrouwtje staat de eieren in een vroeg stadium af aan het mannetje, die ze in een speciale broedbuidel onder de buik voedt. Het zwangere mannetje bevalt twee tot vier weken later van 100 tot 200 jongen, waarvan er enkele of vaak niet één volwassen wordt. Zeepaardjes zitten graag tussen wier en zeegras waar ze zich met hun lange staart aan vast grijpen en vrijwel onzichtbaar worden voor hun omgeving. In Nederland komen zeepaardjes het meest voor in de Oosterschelde, maar worden soms ook gezien in de Westerschelde, het Grevelingenmeer en de Waddenzee. De afgelopen jaren vingen viskotters soms een zeepaardje en ook duikers zien er af en toe één. Tot tien jaar geleden werden er in Nederland vrijwel geen kortsnuitzeepaardjes gezien. Onderzoekers denken nu dat deze soort vanuit het zuiden oprukt en inmiddels het langsnuitzeepaardje in aantal overtreft. Tussen juni en augustus van het jaar 2004 werd bijvoorbeeld een ‘recordaantal’ kortsnuitzeepaardjes, meer dan tien stuks, in de Oosterschelde door duikers gesignaleerd of gevangen door vissers. Volgens Hans Witte van het Koninklijke NIOZ spoelen zeepaardjes bijna nooit aan op het strand: ‘Zelfs zeenaalden, een familielid van het zeepaardje dat veel voorkomt, vind je niet vaak aangespoeld op het strand’. |
Bron: Ecomare
http://vroegevogels.vara.nl/portal?_scr=news_newsitem&id=210233&cat=category.nieuws_natuur
REYKJAVIK (ANP) - IJslandse walvisvaarders brengen zondag voor het eerst sinds het einde van de jaren ‘80 weer een grote walvis aan land. Het dier, een twintig meter lange vinvis, werd zaterdag geharpoeneerd, maakte een woordvoerder van de industrie bekend.Het Noord-Europese land kondigde dinsdag al aan dat het de commerciële walvisvaart hervat, ondanks een internationaal moratorium dat al ruim twintig jaar geldt. De regering in Reykjavik heeft toestemming gegeven om tot augustus 2007 nog eens acht vinvissen, een bedreigde dierensoort, en dertig dwergvinvissen te schieten.
Tot nu toe deed alleen Noorwegen aan commerciële walvisvaart. De dieren worden vooral gevangen voor het voedsel. Japan maakt ook jacht op de grote zoogdieren, maar stelt dat ze alleen worden gedood voor de wetenschap.
Europese Commissie
Milieuorganisaties protesteerden fel tegen het besluit. De Europese Commissie heeft IJsland gevraagd de beslissing te herzien.
De Australische minister van Milieu Ian Campbell had zondag geen goed woord over voor IJsland. Hij zei dat het land de internationale gemeenschap ,,de vinger geeft'’ door weer op walvissen te jagen. ,,Je vraagt je af hoe IJsland een lid van de wereldgemeenschap kan zijn met een actie als deze'’, aldus de bewindsman.
http://www.trouw.nl/laatstenieuws/laatstenieuws/article519047.ece/IJsland_schiet_eerste_walvis
DEN HAAG (ANP) - Een grote groep landen is woedend over het besluit van IJsland de walvisjacht te hervatten. Maandag overhandigt de ambassadeur van Groot-Brittannië in Reykjavik namens een twintigtal landen een brandbrief aan de regering van IJsland. Nederland heeft het initiatief genomen tot het diplomatieke offensief.
Dat heeft minister Veerman van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit donderdag bekendgemaakt tijdens een debat in de Tweede Kamer. Behalve Nederland doen een groot aantal Europese landen en landen zoals de Verenigde Staten, Argentinië, Brazilië, Israël, Nieuw-Zeeland en Australië een dringende oproep aan IJsland om direct te stoppen met de jacht en zich weer te houden aan internationale afspraken.
Inmiddels hebben de IJslandse walvisvaarders -voor het eerst sinds het einde van de jaren tachtig- drie walvissen gevangen. Zondag sleepten de walvisvaarders een 20 meter lange vinvis aan land, dinsdag volgde de tweede walvis. De derde gevangen vinvis werd gisterochtend aan land gebracht bij het walvisstation in Walvisfjord, ten noorden van Reykjavik. Van de regering in Reykjavik mogen de walvisvaarders tot augustus 2007 nog eens acht vinvissen en dertig dwergvinvissen vangen.
Gisteren is er een bruinvis aangespoeld bij de Slufter op Texel.
Bron: Walvisstrandingen.nl
Rotterdam, 31 okt. Tuimelaars maken sierlijke luchtsprongen om elkaar iets duidelijk te maken. Dat concludeert de Nieuw-Zeelandse zoöloog David Lusseau na het uitvoerig bestuderen van het gedrag van wilde dolfijnen in Doubtful Sound, een fjord in Nieuw Zeeland
Hij doet zijn verslag in een het laatste nummer van het vakblad Behavioural Processes.
In dolfinaria springen dolfijnen synchroon door hoepels en halen schijnbaar moeiteloos meer luchtacrobatiek uit, in ruil voor een hapje vis van de menselijke trainer. Dat is puur ter vermaak van de toeschouwers, maar in het wild hebben deze sprongen een diepere betekenis, ontdekte onderzoeker Lusseau.
Hij volgde dolfijnenscholen in meer dan zeshonderd observatiereeksen die gemiddeld ieder iets meer dan een kwartier in beslag namen. In zijn onderzoek laat Lusseau zien dat verschillende soorten sprongen statistisch te koppelen zijn aan verschillende hoofdcategorieën van het gedrag: oriëntatie, verplaatsing, sociale interacties en gevechten.
Bepaalde sprongen zijn de inleiding tot de overgang naar een ander gedrag. Zo lijken dolfijnen luchtsprongen waarbij zij geheel uit het water komen en op hun zij landen te gebruiken om soortgenoten te laten weten dat zij zich graag willen gaan verplaatsen. Omgekeerd is gedrag waarbij een dolfijn ondersteboven onder het wateroppervlak zwemt en onderwijl krachtig met zijn staart plat op het water slaat voor de groep een teken om te stoppen met zich verplaatsen en over te gaan tot sociale interacties.
Tuimelaars kennen nog vele andere soorten sprongen en manieren van trommelen op het water, maar Lusseau slaagde er nog niet in daarin een consistent patroon te ontdekken. Voor andere dolfijnensoorten rapporteerden onderzoekers eerder dat sprongen en klappen op het water gerelateerd waren aan bijvoorbeeld het bijeendrijven van scholen prooivis, maar in Doubtful Sound kon Lusseau geen voedselgerelateerde boodschappen aan de oppervlakte ontdekken.
Wellicht heeft dat te maken met de lokale omstandigheden. Het fjord is erg diep (gemiddeld 200 meter), waardoor dolfijnen altijd diep moeten duiken naar hun prooi. Bijeendrijven aan het oppervlak heeft dan geen zin, de via kan ontsnappen naar de diepte.
Dolfijnensprongen zijn volgens Lusseau stemloze boodschappen aan soortgenoten in dezelfde groep. Deze non-vocale communicatie kan over een afstand van enkele meters tot honderden meters begrepen worden. Het geluid van de sprongen of de klappen op het water draagt veel minder ver dan de gebruikelijke communicatie met klikken en fluittonen.
Volgens Lusseau is dit soort communicatie van belang om te voorkomen dat de bedoelingen van de dolfijnen door andere groepen dolfijnen worden afgeluisterd, of dat zij hun aanwezigheid en positie verraden aan hun prooidieren of natuurlijke vijanden
| Gepubliceerd op vrijdag 03 november 2006 |
 |
| Rond het jaar 2050 kunnen visserijen wel inpakken: de zeeëen en oceanen zullen dan (bijna) geen vis meer bevatten. Het is nog niet te laat om het tij te keren, maar er zullen dan wel meteen drastische maatregelen moeten worden genomen.Halverwege deze eeuw zal er waarschijnlijk bijna niks meer te vissen zijn. Die waarschuwing komt van een internationale groep van wetenschappers. Zij hebben wetenschappelijke data van de afgelopen veertig jaar en historische verslagen van ruim duizend jaar geanalyseerd. De resultaten van dit grote, wereldwijde onderzoek zijn deze week verschenen in het tijdschrift Science. “We zijn al door eenderde van onze voorraad heen, en als we op dit tempo doorgaan zal ook de rest snel op zijn.”
Ondergang Van de oorspronkelijke aantallen zal minder dan tien procent over zijn, en ook grote zeezoogdieren als orka’s, dolfijnen en zeehonden zullen drastisch in aantal teruglopen. De onderzoekers benadrukken dat de mens niet oneindig door kunnen gaan met het leeghalen van de zeeën en oceanen. Het uitputten van de natuurlijke bronnen in de zee gebeurt op een steeds hoger tempo. Als we zo doorgaan, zal dit de laatste eeuw zijn waarin we wild zeevoedsel tot onze beschikking hebben. Daarna zullen visgerechten, oesters en gevulde krab niet meer dan een zoete herinnering zijn. Hoe snel alle vissoorten uit een bepaalde zee zijn verdwenen, hangt af van de natuurlijke biodiversiteit. In delen van oceanen waar van nature weinig soorten vis voorkomen, is de schade iets groter dan in gebieden waar het wemelt van de verschillende soorten. Maar ook de ondergang van slechts een paar verschillende vissoorten kan al grote gevolgen hebben. Natuurkundigen waarschuwen dat hekle ecosystemen daardoor verstoord kunnen worden, en dat kan grote gevolgen hebben voor visserijen. Beschermde gebieden Uit verschillende studies is gebleken dat soorten sneller dan verwacht terugkeren naar regio’s die door de mens met rust worden gelaten. Afhankelijk van het soort gebied kunnen de populaties van bedreigde dieren binnen drie tot tien jaar weer op peil zijn. En dat heeft ook ogenblikkelijk een positief effect op de economie. Een goed beschermingsproject kan de biodiversiteit met meer dan eenvijfde doen toenemen en de visvangst verviervoudigen. Desondanks is nog geen één procent van alle wateren op de wereld fatsoenlijk beschermd, aldus de onderzoekers. Wie eet wat? Nog nooit eerder is er zo’n omvangrijke studie uitgevoerd naar de productiviteit van oceanen en hoe die zich in de toekomst zal ontwikkelen. Het is ook uniek dat de wetenschappers historische gegevens van visvangsten hebben gekoppeld aan wetenschappelijke analyses van de ecosystemen op zee. Ook experimenten die tot doel hadden om het marine leven in beschermde gebieden weer tot de oorspronkelijke staat terug te brengen, zijn bij het onderzoek gebruikt. |
http://www.planet.nl/planet/show/id=434614/contentid=773992/sc=23672a